Üçüncü Savaş (Third War), Azeroth’u tanınmaz hâle getirmişti. Musibet (Scourge) Lordaeron’u ve Quel’Thalas’ı yıkmış, Yakan Lejyon (Burning Legion) ise Hyjal Dağı Savaşı’nda Archimonde’un yenilgisiyle geri püskürtülmüştü. Kuzeyde Prens Arthas Donmuş Taht’ı (Frozen Throne) parçalayıp yeni Liç Kral olurken, Orda ile İttifak’ın (Alliance) kalıntıları Kalimdor’a yerleşmişti.

Blizzard, 2004’te yayımladığı History of Warcraft’ın altıncı bölümüne “Yeni Çağ” (The New Age) adını vermiş, ama sayfaya “devamı gelecek” notundan başka bir şey koymamıştı. Bu bölüm, o boşluğu World of Warcraft’ın başladığı günün dünyasıyla dolduruyor.

Savaşın üzerinden birkaç yıl geçmişti. Ölümlü ırklar yaralarını sarıyor, yıkılan yurtlarının yerine yenilerini kuruyordu. Ama barış yalnızca yüzeydeydi. Eski kinler unutulmamıştı, yenilen düşmanlar da tamamen yok olmamıştı.

Kalimdor’da Orda ve İttifak

Thrall, orkları Kalimdor’un doğu kıyısındaki kurak ve kızıl bir toprağa götürmüştü. Bu toprağa, öldürülen babası Durotan’ın anısına Durotar adını verdi. Orklar başkentlerini kayalık tepelerin arasına kurdu. Şehre, Orda’nın eski savaşşefi Orgrim Doomhammer’ın adını verdiler: Orgrimmar.

Bu yeni başlangıcın bedelini Grom Hellscream ödemişti. Savaşnarası klanının (Warsong clan) lideri, orkları lanetleyen iblis Mannoroth’u Thrall’la birlikte öldürmüş ve bu uğurda canını vermişti. Kan laneti kalkınca orkların öfkesi de dinmeye başladı. Savaşşefi (Warchief) Thrall, halkını atalarının şaman geleneğine geri döndürdü. Onun Orda’sı fetih için kurulmuş bir ordu değildi. Hayatta kalmak için bir araya gelmiş halkların gevşek bir birliğiydi.

Bu birliğin en güçlü üyeleri, Mulgore’un otlaklarında yaşayan taurenlerdi. Yaşlı şefleri Cairne Bloodhoof, halkını centaur saldırılarından kurtaran orklara minnet borçluydu. Toprak Ana’ya (Earth Mother) tapan bu sakin halk, göçebe kabilelerini Thunder Bluff’ın yüksek kayalıkları üzerinde topladı.

Vol’jin önderliğindeki Karamızrak trolleri (Darkspear trolls) de Thrall’a bağlıydı. Orklar, Kalimdor’a yaptıkları yolculuk sırasında bu küçük kabilenin yardımına koşmuştu. Troller o günden beri Durotar’ın kıyılarında yaşıyor ve Orda’nın safında savaşıyordu.

Ama yeni yurt cömert değildi. Durotar’ın çorak toprakları kereste vermiyordu. Savaşnarası orkları, ağaç kesmek için Külvadi’nin (Ashenvale) ormanlarına girmeye devam etti. Bu ormanlar gece elflerinin (night elves) kutsal topraklarıydı. Sınırdaki çatışmalar hiç dinmedi.

İttifak’ın Kalimdor’daki kalesi Theramore’du. Jaina Proudmoore, Lordaeron’dan kaçan insanları ve onlara katılan cüceleri (dwarves) bu sarp liman şehrinde toplamıştı. Kalimdor’un güneyinde, bir bataklık kıyısının açığına kurulan Theramore, düşman bir topraktaki küçük bir umut adasıydı.

Jaina’nın Thrall’la kurduğu dostluk, Hyjal’da kanıtlanmıştı. Ama bu dostluğun bedeli ağır olmuştu. Babası Daelin Proudmoore, büyük bir donanmayla Kalimdor’a gelip Durotar’ı yok etmeye kalkmıştı. Jaina babasının değil, barışın yanında durdu. Amiral savaşta öldü ve kızı onunla barışmaya fırsat bulamadı.

Durotar ile Theramore arasındaki ateşkes yine de sürüyordu. İki lider birbirine güveniyordu, ama halklarının kinleri kendi dostluklarından çok daha eskiydi. İkinci Savaş’ın (Second War) yaraları kapanmamıştı. Toplama kamplarını hatırlayan orklar ve orkların yaktığı köyleri hatırlayan insanlar hâlâ hayattaydı. Ateşkes, onu ayakta tutan birkaç kişinin iradesine bağlıydı.

Lordaeron’un Ölüleri

Eski Lordaeron krallığının toprakları ölülerin elindeydi. Ama bu ölülerin hepsi aynı efendiye hizmet etmiyordu. Liç Kral’ın gücü zayıfladığında, bazı diriölüler (undead) onun zihinlerindeki pençesinden kurtulmuştu. Bunların başında Sylvanas Windrunner vardı.

Sylvanas bir zamanlar Quel’Thalas’ın Korucu-Generali (Ranger-General) olarak elf ormanlarını korumuştu. Arthas onu öldürmüş ve ruhunu bir banşiye dönüştürmüştü. İradesine yeniden kavuşan Sylvanas, intikam yemini etti. Özgürleşen diriölüler Banşi Kraliçe’nin çevresinde toplandı ve kendilerine Terkedilmişler (Forsaken) adını verdi.

Terkedilmişler, Lordaeron’un yıkık başkentinin altındaki mahzenleri ve kanalları karanlık bir şehre dönüştürdü. Bu şehre Undercity adını verdiler. Sylvanas’ın yanında, kendi efendilerine ihanet etmiş dehşet efendisi (dreadlord) Varimathras duruyordu.

Ellerinde yalnızca Tirisfal Açıklıkları ve çevresi kalmıştı. Bir yanda Musibet, öbür yanda onları canavar olarak gören yaşayanlar vardı. Sylvanas, hayatta kalmak için Orda’ya katılmayı seçti. Thrall onları kabul etti ama bu yeni müttefiklere hiçbir zaman tam olarak güvenmedi.

Bu kuşkunun haklı bir yanı vardı. Undercity’nin derinliklerinde, Kraliyet Eczacıları Cemiyeti (Royal Apothecary Society) yeni bir veba üzerinde çalışıyordu. Bu vebanın yalnızca Musibet’i hedef alıp almayacağını kimse bilmiyordu.

Tirisfal’ın doğusunda, Lordaeron’un geri kalanı Veba Toprakları’na (Plaguelands) dönüşmüştü. Ekinler kurumuş, ırmaklar zehirlenmişti. Arthas’ın en sadık teğmeni liç Kel’Thuzad, Musibet’in ordularını Liç Kral adına buradan yönetiyordu.

Bir zamanlar krallığın en görkemli şehirlerinden biri olan Stratholme, artık diriölülerle dolu bir harabeydi. Caer Darrow adasındaki eski Barov şatosunda ise Lanetliler Tarikatı (Cult of the Damned) bir okul işletiyordu. Scholomance adı verilen bu okulda ölüleri diriltme sanatı öğretiliyor, Musibet’e yeni hizmetkârlar yetiştiriliyordu.

Musibet’e karşı direnenlerin hepsi kahraman değildi. Lordaeron’un çöküşünden sağ kurtulan paladinlerin ve askerlerin bir kısmı, Kızıl Sefer (Scarlet Crusade) adlı bir tarikatta birleşmişti. Kızıl Seferîler, vebanın dokunduğu her şeyi yakmaya yemin etmişti.

Onların gözünde Musibet’in bir askeri ile bir Terkedilmiş arasında fark yoktu. Zamanla kendilerine katılmayan yaşayanlara da kuşkuyla bakmaya başladılar. Kızıl Sefer, Tirisfal’daki manastırından Doğu Veba Toprakları’ndaki (Eastern Plaguelands) Tyr’in Eli kalesine kadar uzanan bir hat tutuyordu.

Daha ölçülü bir yol seçenler de vardı. Gümüş Şafak (Argent Dawn), Musibet’e karşı savaşmaya hazır herkese kapısını açıyordu. Merkezi, Doğu Veba Toprakları’ndaki Işık’ın Umudu Şapeli’ydi (Light’s Hope Chapel).

Bütün bunların ötesinde, Kuzeyyarı’nın (Northrend) buzlu topraklarında Liç Kral Arthas, Buztacı (Icecrown) hisarını yeniden inşa ediyordu. Ondan ses çıkmıyordu. Ama kimse onun uyuduğuna inanmıyordu.

Stormwind, Ironforge ve Karakaya Dağı

Doğu Krallıkları’nın (Eastern Kingdoms) güneyinde Stormwind hâlâ ayaktaydı. İlk Savaş’ta (First War) orkların yerle bir ettiği şehir, İkinci Savaş’tan sonra beyaz taşlarla yeniden yükselmişti. Lordaeron düştükten sonra Stormwind, insanlığın en güçlü krallığı olarak kaldı.

Ama Stormwind’in tahtı boştu. Kral Varian Wrynn, diplomatik bir yolculuğa çıktıktan sonra iz bırakmadan kaybolmuştu. Tahta henüz çocuk yaştaki oğlu Anduin Wrynn çıktı. Krallığı onun adına Yücelord (Highlord) Bolvar Fordragon yönetiyordu.

Sarayın kulağı ise başka birindeydi. Soylu danışman Leydi Katrana Prestor, krallığın kararlarında giderek daha çok söz sahibi oluyordu. Kimse onun gerçek yüzünü bilmiyordu. Leydi Prestor, Deathwing’in (Neltharion) kızı kara ejderha Onyxia’dan başkası değildi. Onyxia’nın asıl ini, Theramore’un da kıyısında durduğu bataklıkların derinliklerinde bir mağaradaydı.

Krallığın içinde de huzur yoktu. Şehri savaştan sonra yeniden inşa eden Taşçılar Loncası (Stonemasons’ Guild), soylular emeklerinin karşılığını ödemeyince ayaklanmıştı. Ayaklanma bastırıldı ve loncanın ustası Edwin VanCleef şehirden kaçtı.

VanCleef, adamlarını Defias Kardeşliği adlı bir haydut örgütüne dönüştürdü. Defias haydutları, Batıyamaç’ın (Westfall) bereketli çiftliklerini talan etmeye başladı. Krallığın askerleri ise sınırlardaki gnollerle, orklarla ve haydutlarla baş etmeye yetmiyordu.

Kuzeyde, Dun Morogh’un karlı dağlarında, cüceler kadim başkentleri Ironforge’da yaşıyordu. Tunçsakal klanının (Bronzebeard clan) lideri Kral Magni Bronzebeard, İttifak’ın en sadık dostlarından biriydi. Cüceler kendi kökenlerini araştırmak için dünyanın dört bir yanında kazılar yapıyordu.

Akrabaları Yabançekici klanı (Wildhammer clan) ise Hinterlant’taki Aşiyan Zirvesi’nde (Aerie Peak), grifonlarıyla birlikte yaşıyordu. İki klan, eski kırgınlıklarına rağmen aynı düşmanlara karşı yan yana duruyordu.

Ironforge’da yurtlarını yitirmiş gnomlar da vardı. Gnomeregan, yerin altından çıkan trogg sürülerinin istilasına uğramıştı. Gnomlar şehri kurtarmak için çaresiz bir silaha başvurdu ve sokakları zehirli bir radyasyonla doldurdu. Trogglar şehirde kaldı, gnomların çoğu ise öldü. Sağ kalanlar Ironforge’a sığındı.

Daha güneyde, Karakaya Dağı (Blackrock Mountain) duman tütüyordu. İki yüzyıl önce, Üç Çekiçler Savaşı’nın (War of the Three Hammers) sonunda, Kara Demir klanının (Dark Iron clan) büyücü lideri Thaurissan, yenilgiyi önlemek için ateş elementallerini çağırmıştı.

Çağrıya, element efendilerinin (elemental lords) en güçlülerinden Ateşin Efendisi (Firelord) Ragnaros cevap verdi. Onun dünyaya çıkışı, çevredeki toprakları kavurdu. Yanan Bozkırlar (Burning Steppes) ve Dağlayan Koyak (Searing Gorge) o felaketin izlerini hâlâ taşıyordu.

Kara Demir cüceleri o günden beri Ragnaros’un kölesiydi. İmparator Dagran Thaurissan halkını dağın derinliklerindeki Gölgeocak Şehri’nden (Shadowforge City) yönetiyordu. Ama asıl efendi, Erimiş Çekirdek’te (Molten Core) yatan Ragnaros’tu.

Dağın üst katlarında ise başka bir güç yuvalanmıştı. Karakaya klanının (Blackrock clan) orkları, eski Savaşşefi Blackhand’in oğlu Rend Blackhand’in önderliğinde kuleyi ele geçirmişti. Thrall’a boyun eğmeyen bu orklar, Orda adını kendi karanlık amaçları için kullanıyordu. Orklarla cüceler arasında bitmeyen bir savaş sürüyordu.

Ölümlü Gece Elfleri ve Eski Tehditler

Hyjal Dağı’nın zirvesinde, Dünya Ağacı (World Tree) Nordrassil yaralı hâlde duruyordu. Gece elfleri Archimonde’u durdurmak için ağacın gücünü feda etmişti. Bunun bedeli ağırdı. Nozdormu’nun on bin yıl önce bağışladığı ölümsüzlük sona ermişti. Gece elfleri artık yaşlanabilen ve hastalanabilen bir halktı.

Kadim yarı-tanrı (demigod) Cenarius, Üçüncü Savaş’ta orkların elinde can vermişti. Onun yolunu, Moonglade’de gece elfi ve tauren druidlerini bir araya getiren Cenarion Konseyi sürdürüyordu.

Başdruid Fandral Staghelm, kaybedilen ölümsüzlüğü geri kazanmak için yeni bir Dünya Ağacı dikti. Kalimdor’un kuzey kıyılarının açığında, Teldrassil adı verilen dev ağaç göğe yükseldi. Dallarının arasına Darnassus şehri kuruldu. Ama bu ağaç, ejderhaların kutsamasını almamıştı ve köklerinde şimdiden bir hastalığın izleri görülüyordu.

Malfurion Stormrage ise ortada yoktu. Zümrüt Rüya’ya (Emerald Dream) gitmiş ve bir daha uyanmamıştı. Druidlerin önderliği Fandral’a kalmıştı. Yüce Ay Rahibesi (High Priestess) Tyrande Whisperwind de halkını Darnassus’tan yönetiyordu.

Gece elfleri, Hyjal’da insanlarla kurdukları ortaklığı İttifak’a katılarak sürdürdü. Gözcüler (Sentinels) ise Külvadi’nin sınırlarında Savaşnarası orklarıyla çarpışmaya devam ediyordu. Daha kuzeydeki ormanlar Lejyon’un bıraktığı fel enerjisiyle zehirlenmişti. Felkorusu adıyla anılan bu yaralı topraklarda satirler ve Lejyon’a hâlâ bağlı iblisler dolaşıyordu.

Savaşın gölgesinde, unutulduğu sanılan düşmanlar da kıpırdanıyordu. Kalimdor’un güney çöllerinde, Silithus’un kumları altında silithid adı verilen böcek sürüleri çoğalıyordu. Cenarion Konseyi, çölün kıyısında kurduğu bir karakoldan onları tedirginlikle izliyordu.

Doğu Krallıkları’nın güneyindeki Hüzün Bataklıkları’nda (Swamp of Sorrows), batık bir tapınağın derinliklerinde başka bir tehlike büyüyordu. Atal’ai trolleri, Kan Loası (Blood God) Ruhyüzücü Hakkar’ı dünyaya geri çağırmaya çalışıyordu.

Deathwing’in nerede olduğunu kimse bilmiyordu, ama çocuklarının gölgesi her yere uzanıyordu. Yakan Lejyon da tamamen gitmemişti. Felkorusu’nda ve Kara Geçit’in (Dark Portal) sönmüş kemerinin çevresinde, iblisler hâlâ uzaktaki efendilerine hizmet ediyordu.

Kara Geçit’in öbür yanında, Ötediyar’da (Outland), Illidan ve Prens Kael’thas’ın kan elfleri (blood elves) bir sonraki adımlarını planlıyordu. Kuzeyde ise Liç Kral bekliyordu.

Azeroth’un halkları bu tehlikelerin çoğundan habersizdi. Savaşın külleri arasında yeni bir çağ başlıyordu ve bu çağın kahramanları henüz yola çıkmamıştı.

WoW: Forever’ın Ekledikleri

WoW: Forever tam bu anda açılıyor: Azeroth’un erken döneminde, Lejyon komutanı Kazzak Kara Geçit’i yeniden açmadan ve Kuzeyyarı’na yapılacak seferler zaman çizelgesini değiştirmeden önce. Blizzard’a göre Forever kendi “zaman kabarcığında” duruyor. Bu çağın temel hikâyelerine dokunulmuyor, onun yerine o dönemde var olan ya da var olabilecek yerler ve karakterler genişletiliyor.

Bu yerlerin ilki Hyjal Dağı. Oyuncular, Archimonde’un yenilgisinden sonra geride kalan toprakları gezecek ve Darkwhisper Gorge’dan geçecek. Burada yeni beliren topluluklarla tanışacak ve toparlanmaya çalışan bu toprağın geleceğine yardım edecekler.

9 Aralık’ta iki yeni raid açılıyor. 20 kişilik Hyjal Summit, Blizzard’ın deyişiyle Warcraft’ın en önemli yerlerinden birinde geçiyor. The Barrow Deeps ise maksimum Level’da 10 kişilik bir raid olarak planlanıyor.

Forever’ın en beklenmedik eklemesi, Zephras Isle ve yeni oynanabilir ırk Skyborne. Shen’dorei ya da “gizli halk” olarak da bilinen Skyborne’un hikâyesi binlerce yıl öncesine uzanıyor.

Kadimler Savaşı’nın (War of the Ancients) ardından bir grup asil doğan (Highborne) asi, Eldre’Thalas’tan kaçtı. Sürgünler rüzgâr ruhlarıyla bir antlaşma yaptı ve Elemental Düzlem’in (Elemental Plane) bir parçası olan Gök Duvar’da (Skywall) bir uygarlık kurdu. Ada yurtlarını orada tutan da rüzgâr ruhlarıydı.

Oyuncular adaya vardığında bu uygarlık bir kriz içinde. Adayı koruyan hava ruhları ortadan kaybolmuş. Zephras’ı bir arada tutan kadim yapılar çöküyor, topluluklar birbirinden kopuyor. Adanın bazı kesimleri şimdiden harabeye ve karanlığa gömülmüş.

Skyborne, ne yapılması gerektiği konusunda bölünmüş durumda. Rüzgârbiçimciler (Windshapers), rüzgâr ruhlarının armağanını ilk alan shen’dorei elflerinin torunları. Kayıp hamilerini bulup eski yaşam biçimlerini korumak istiyorlar ve Orda’ya katılıyorlar.

Yüce Düzen (High Order) ise Eldre’Thalas’ın kadim asil doğan bilginlerinin soyundan geliyor. Onlara göre halkın element hamilerine bu kadar bağımlı olması onu savunmasız bırakmış. Yitirdikleri büyü bilgisini geri kazanmak için Azeroth’a dönüyor ve İttifak’a katılıyorlar. Adanın kontrolü için çekişen gruplardan biri de Al’Aketh.

Bu ayrım oyuna da yansıyor. Orda tarafındaki Skyborne Shaman, İttifak tarafındakiler Mage sınıfını seçebiliyor. İki tarafta da Warrior, Hunter, Rogue ve Druid açık. Zephras Isle, Level 1–12 arası başlangıç bölgesi.

Kalimdor’da, Mulgore ile Desolace arasında uzun süre gizli kalmış bir bölge de açılıyor: Shen’dralas. Desolace’in güneyinden ulaşılan bölgenin gizemi Shen’dralar’a, Eldre’Thalas’a ve yörenin centaur kabilelerine bağlanıyor. Eldre’Thalas, Skyborne’un atalarının bir zamanlar kaçtığı şehrin ta kendisi.

Doğu Krallıkları’nda ise Riverglades bekliyor. Yanan Bozkırlar, Kızılbayır Dağları (Redridge Mountains) ve Hüzün Bataklıkları gibi bölgelere komşu olan bu toprak, şimdiye kadar ulaşılamayan bir köşeydi. Tanaris’teki Steamwheedle Cartel’den kalkan yeni bir gemi hattı oraya uzanıyor.

Riverglades ırmakların, otlakların ve ticaret yollarının toprağı. Zor durumdaki toplulukların ve eski kinlerin de. Gnol kampları komşu toprakların çatışmalarını sürdürüyor, ogreler yeni bir tehdit oluşturuyor. Powderfuse goblinleri ve Alacakaranlığın Çekici klanı (Twilight’s Hammer clan) da bölgeyi Warcraft tarihine bağlıyor.

Bu dünyanın kapıları 4 Kasım’da açılıyor ve Yeni Çağ’ın hikâyesini bu kez oyuncular yazacak.

Bu yazı Dalaran Postası tarafından, World of Warcraft’ın (2004) dünyası ve Blizzard’ın WoW: Forever duyuruları esas alınarak yazılmıştır.