Evrenin nasıl başladığını kimse tam olarak bilmiyordu. Kimilerine göre büyük bir patlama, sayısız dünyayı sonsuz boşluğa savurmuştu. Kimileri ise her şeyi tek ve her şeye kadir bir varlığın yarattığına inanıyordu. Kesin olan tek bir şey vardı: Bu kaotik evrende, dünyalara düzen getirmek için bir ırk ortaya çıkmıştı.

Titanlar ve Panteon

Titanlar, kâinatın uzak köşelerinden gelen, metal tenli dev tanrılardı. Yeni doğmuş evreni dolaşıyor ve karşılaştıkları dünyaları biçimlendiriyorlardı. Dağları yükseltip denizleri oydular, gökleri ve fırtınalı atmosferleri var ettiler. Kendi eserlerini korusunlar diye ilkel ırklara da güç verdiler.

Titanları, Panteon adı verilen seçkin bir topluluk yönetiyordu. Panteon, yaratılışın ilk çağlarında Büyük Karanlık’a (Great Dark) dağılmış yüz milyon dünyaya düzen getirdi. Ancak bu dünyalar sürekli bir tehdit altındaydı. Evrendeki sayısız dünyayı birbirine bağlayan kaotik bir boyut olan Çarpık Düzlem (Twisting Nether), yaşamı yok etmekten başka bir şey istemeyen iblislerle doluydu.

Kötülüğün ne olduğunu kavrayamayan titanlar, bu tehdidi nasıl sona erdireceklerini bilemiyordu.

Sargeras’ın İhaneti

İblisler zamanla Çarpık Düzlem’den titanların dünyalarına sızmaya başladı. Panteon da en büyük savaşçısı Sargeras’ı ilk savunma hattı olarak seçti. Erimiş bronzdan yapılmış bu soylu dev, sayısız bin yıl boyunca iblisleri bulduğu her yerde yok etti. Bu uzun nöbette iki güçlü iblis ırkıyla karşılaştı.

İlki eredar ırkıydı. Bu sinsi büyücüler, warlock büyüleriyle dünyaları istila ediyor, yerli halkları kendileri gibi iblislere dönüştürüyordu. Sargeras onları kolayca yendi ve Çarpık Düzlem’in bir köşesine hapsetti. Fakat eredarların yozlaşmışlığı onu derinden sarstı ve titan ağır bir karamsarlığa gömülmeye başladı.

İkincisi nathrezimlerdi. Dehşet efendileri (dreadlords) olarak da bilinen bu vampirimsi iblisler, dünyaların halklarını ele geçiriyor ve ulusları birbirine düşürüyordu. Sargeras onları da yendi. Ama gördükleri, içindeki inancı bir kez daha kemirdi.

Sonunda Sargeras hem görevine hem de titanların düzen hayaline olan inancını tümüyle yitirdi. Ona göre düzen bir yanılgıydı. Bu karanlık evrende tek gerçek kaos ve yozlaşmaydı. Kardeşleri onu ikna etmeye çalıştı ama Sargeras onların iyimserliğini kendini kandırmak olarak gördü. Panteon’u bir daha dönmemek üzere terk etti.

Delilik ruhunu tamamen ele geçirdiğinde Sargeras, yaratılışın başarısızlığından titanların kendisini sorumlu tutuyordu. Onların bütün eserlerini yok etmeye ve fiziksel evreni ateşe verecek bir ordu kurmaya karar verdi. Yozlaşma bedenini de değiştirdi. Gözleri, saçı ve sakalı alev aldı. Bronz teni yarılarak içindeki bitmek bilmeyen nefret ocağını ortaya çıkardı.

Yakan Lejyon’un Doğuşu

Öfkeyle dolan Kara Titan (Dark Titan), eredarların ve nathrezimlerin hapishanelerini paramparça etti. Serbest kalan iblisler onun önünde diz çöktü. Sargeras, eredarlar arasından iki şampiyon seçti. “Hilekâr” Kil’jaeden (Kil’jaeden the Deceiver), evrenin en karanlık ırklarını bulup saflarına katacaktı. “Yozlaştırıcı” Archimonde (Archimonde the Defiler) ise Sargeras’ın ordularını, ona direnen herkese karşı savaşa sürecekti.

Kil’jaeden’ın ilk işi dehşet efendilerini boyunduruğu altına almak oldu. Onlar da efendileri için yozlaştırılacak ilkel ırklar aramaya koyuldu. En önde gelenleri “Karartıcı” Tichondrius’tu (Tichondrius the Darkener). Archimonde ise cehennem efendilerini (pit lords) ve onların vahşi lideri “Yok Edici” Mannoroth’u (Mannoroth the Destructor) yanına aldı.

Ordusu hazır olduğunda Sargeras onu Büyük Karanlık’a saldı ve ona Yakan Lejyon (Burning Legion) adını verdi. Lejyon’un evren boyunca sürdürdüğü bu Yakan Sefer’de (Burning Crusade) kaç dünyayı yaktığı bugün bile bilinmiyor.

Eski Tanrılar ve Azeroth’un Düzenlenmesi

Sargeras’ın planından habersiz titanlar, dünyadan dünyaya geçerek işlerine devam etti. Yolculukları sırasında, halkının sonradan Azeroth adını vereceği küçük bir dünyaya vardılar. Burada onları düşmanca elementaller karşıladı. Bu elementaller, yalnızca Eski Tanrılar (Old Gods) olarak bilinen, tarifsiz derecede kötü varlıklara tapıyordu.

Panteon, Eski Tanrılar’a ve hizmetkârlarına savaş açtı. Eski Tanrılar’ın orduları en güçlü element efendilerinin (elemental lords) komutasındaydı: Ateşin Efendisi Ragnaros (Ragnaros the Firelord), Taş Ana Therazane (Therazane the Stonemother), Rüzgârın Efendisi Al’Akir (Al’Akir the Windlord) ve Gel-Git Avcısı Neptulon (Neptulon the Tidehunter). Elementallerin gücü ölümlülerin aklını aşıyordu ama titanları durdurmaya yetmedi. Element efendileri birer birer düştü.

Titanlar, Eski Tanrılar’ın kalelerini yerle bir etti ve beş karanlık tanrıyı dünyanın derinliklerine zincirledi. Efendilerinin gücünden yoksun kalan elementaller dipsiz bir düzleme sürgün edildi. Orada sonsuza dek birbirleriyle savaşacaklardı. Doğa sakinleşti ve dünya huzura kavuştu.

Titanlar daha sonra dünyayı biçimlendirmek için yardımcı ırklar yarattı. Yeraltındaki mağaraları oymak için canlı taştan, cüceye benzeyen earthenları yaptılar. Denizleri kazıp karaları yükseltmek için de iri ama yumuşak huylu deniz devlerini (sea giants) yarattılar. Çağlar süren bu emeğin sonunda geriye tek ve kusursuz bir kıta kaldı.

Kıtanın tam ortasına, ışıl ışıl enerjilerle dolu bir göl yerleştirdiler. Ebediyet Pınarı (Well of Eternity) adını verdikleri bu göl, dünyanın yaşam kaynağı olacaktı. Zamanla kıtada bitkiler, ağaçlar ve her türden yaratık filizlendi. Titanlar son iş günlerinin akşamında kıtaya bir ad verdi: “ebedî yıldız ışığının diyarı” anlamına gelen Kalimdor.

Ejderha Vekilleri

Titanlar Azeroth’tan ayrılmaya hazırlanırken dünyanın en güçlü canlılarına bir görev verdi. O çağda pek çok ejdersürüsü (dragonflight) vardı, ama beşi diğerlerinden üstündü. Panteon’un en büyükleri, bu beş sürünün liderlerine güçlerinden bir parça bağışladı. Bu ejderhalar Ejderha Vekilleri (Dragon Aspects) olarak anılacaktı.

  • Panteon’un Yüce Babası (Highfather) Aman’Thul, kozmik gücünü bronz ejderha Nozdormu’ya verdi. Nozdormu zamanın kendisini ve kaderin dönüp duran yollarını koruyacaktı. Ona Zamansız (the Timeless One) denildi.
  • Tüm yaşamın koruyucusu Eonar, kızıl ejderha Alexstrasza’yı kutsadı. Yaşam Bağlayıcı (Life-Binder) adını alan Alexstrasza, bütün canlıları korumakla görevlendirildi. Bilgeliği ve sınırsız merhameti yüzünden Ejderha Kraliçesi (Dragonqueen) ilan edildi.
  • Eonar, Alexstrasza’nın küçük kız kardeşi yeşil ejderha Ysera’ya da doğanın etkisinden bir pay verdi. Ysera, Yaratılış Rüyası’na (Dream of Creation) bağlı sonsuz bir uykuya daldı. Rüya Gören (the Dreamer) olarak bilinen Ysera, dünyanın vahşi doğasını kendi diyarı Zümrüt Rüya’dan (Emerald Dream) gözetecekti.
  • Titanların bilgi bekçisi ve büyü ustası Norgannon, mavi ejderha Malygos’a gücünden bir parça verdi. Büyü Dokuyucu (Spell-Weaver) Malygos, büyünün ve gizli bilgilerin koruyucusu oldu.
  • Dünyanın biçimlendiricisi Khaz’goroth ise kara ejderha Neltharion’u güçlendirdi. Toprağın Koruyucusu (Earth-Warder) adını alan Neltharion, toprağa ve dünyanın derinliklerine hükmedecekti. Alexstrasza’nın en büyük destekçisi oydu.

Beş Vekil, titanların yokluğunda dünyayı korumakla görevlendirildi. Titanlar da Azeroth’u bir daha dönmemek üzere terk etti. Ne var ki Sargeras’ın bu yeni dünyadan haberdar olması yalnızca bir zaman meselesiydi.

Kaldorei ve Ebediyet Pınarı

İlk Savaş’tan (First War) on bin yıl önce

O günlerde Azeroth’ta denizlerle çevrili tek bir kıta vardı: Kalimdor. Kıtanın ortasında, dünyanın büyüsünün ve doğal gücünün asıl kalbi olan Ebediyet Pınarı parlıyordu. Pınar, enerjisini dünyanın ötesindeki Büyük Karanlık’tan alıyor ve bu gücü yaşamı beslemek için dünyaya yayıyordu.

Bir gün geceleri dolaşan ilkel bir kabile, Pınar’ın kıyılarına vardı. Göçebe kabile, gölün tuhaf enerjisine kapılıp kıyıya yerleşti. Pınar’ın gücü zamanla onları güçlü, bilge ve neredeyse ölümsüz yaptı. Kabile kendine “yıldızların çocukları” anlamına gelen Kaldorei adını verdi. Onlar, sonradan gece elfleri (night elves) olarak bilinecek halktı.

Gece elfleri ay tanrıçası Elune’a tapıyor, onun gündüzleri Pınar’ın derinliklerinde uyuduğuna inanıyordu. Kıtayı keşfettikçe başka canlılarla da tanıştılar. Onları tedirgin eden tek varlık kadim ejderhalardı. Ejderhaların kendilerini dünyanın koruyucusu saydığını öğrenen elfler, onları kendi hâllerine bırakmanın en doğrusu olduğuna karar verdi.

Elflerin merakı onları güçlü varlıklarla da tanıştırdı. Bunların en önemlisi, kadim ormanların yarı-tanrısı (demigod) Cenarius’tu. Cenarius meraklı elfleri sevdi ve onlara doğal dünyayı öğretmek için uzun zaman harcadı. Kaldorei, Kalimdor’un yaşayan ormanlarıyla derin bir bağ kurdu.

Azshara ve asil doğanlar

Çağlar geçtikçe gece elflerinin uygarlığı kıtanın dört bir yanına yayıldı. Halkının güzel ve yetenekli kraliçesi Azshara, Pınar’ın kıyısına görkemli bir saray yaptırdı. Sarayda en sevdiği hizmetkârları yaşıyordu. Kraliçe onlara “asil doğanlar” anlamına gelen Quel’dorei (Highborne) adını vermişti. Asil doğanlar kendilerini halkın geri kalanından üstün görüyordu ve bu yüzden gizlice kıskanılıp sevilmiyorlardı.

Kraliçe Azshara, asil doğanlara Pınar’ın sırlarını çözmelerini emretti. Asil doğanlar zamanla Pınar’ın kozmik enerjisini yönlendirmeyi öğrendi. Bu güçle dilediklerini yaratabiliyor ya da yok edebiliyorlardı. Büyüyü keşfetmişlerdi. Büyünün tehlikeli olduğunu kabul etseler de onu hiçbir ölçü tanımadan kullanmaya başladılar. Cenarius ve bilge elfler bunun felaketle biteceği konusunda uyardı, ama kimse onları dinlemedi.

Güçleri arttıkça Azshara ve asil doğanlar değişti. Halklarına karşı soğuk ve acımasız oldular. Kraliçe’nin bir zamanlar büyüleyici olan güzelliğine karanlık bir gölge düştü. Azshara halkından uzaklaştı ve güvendiği asil doğan rahiplerden başkasıyla görüşmez oldu.

Druidizmin ilkel sanatlarını inceleyen genç bir bilgin, Malfurion Stormrage, asil doğanları ve sevdiği kraliçeyi korkunç bir gücün yozlaştırdığından şüphelenmeye başladı. Gelecek kötülüğü hayal bile edemiyordu. Ama gece elflerinin hayatının sonsuza dek değişeceğini biliyordu.

Kadimler Savaşı (War of the Ancients)

Asil doğanların pervasız büyüleri, Pınar’dan Büyük Karanlık’a doğru dalgalar hâlinde yayıldı. Bu dalgaları, Tüm Yaşamın Düşmanı ve Dünyaların Yok Edicisi Sargeras (the Great Enemy, the Destroyer of Worlds) da hissetti. Azeroth’u ve Pınar’ın sınırsız gücünü görünce doyumsuz bir açlığa kapıldı. Bu genç dünyayı yok edip gücüne el koymaya karar verdi.

Kendi büyüsünün sarhoşluğuna kapılan Kraliçe Azshara, Sargeras’ın gücüne boyun eğdi ve ona dünyasının kapılarını açmayı kabul etti. Asil doğanlar da Sargeras’a tanrıları gibi tapmaya başladı. Lejyon’a bağlılıklarını göstermek için Pınar’ın derinliklerinde dev bir geçit açtılar.

Yakan Lejyon’un savaşçıları bu geçitten dünyaya akın etti ve gece elflerinin uyuyan şehirlerini kuşattı. Archimonde ile Mannoroth’un önderliğindeki Lejyon, Kalimdor’da geride yalnızca kül ve keder bıraktı. İblis warlock’ları gökten infernaller yağdırdı. Kıyamet fedaileri (Doomguard) yollarına çıkan herkesi katletti, iblis tazıları (felhounds) kırları talan etti. Kaldorei savaşçıları cesurca direndi ama adım adım geri çekilmek zorunda kaldı.

Halkına yardım bulma görevi Malfurion’a düştü. Malfurion’un kardeşi Illidan da asil doğanların büyüsüyle uğraşıyordu. Malfurion onu bu tehlikeli tutkudan vazgeçirdi ve birlikte Cenarius’u aramaya çıktılar. Elune rahibesi Tyrande de onlara katıldı. İki kardeş de Tyrande’ye âşıktı, ama Tyrande’nin kalbi yalnızca Malfurion’a aitti. Illidan bunu içine sindiremedi. Yine de büyüye duyduğu bağımlılığın acısı, kalbindeki yaradan çok daha büyüktü.

Cenarius, Hyjal Dağı’nın kutsal Moonglade’inde yaşıyordu. Elflere yardım etmeyi kabul etti ve ejderhaları bulup onları savaşa çağırdı. Kızıl Alexstrasza’nın önderliğindeki ejdersürüleri iblislere saldırdı. Cenarius da büyülü ormanların ruhlarını uyandırdı ve kadim ağaç muhafızlarından (Ancients) bir orduyla Lejyon’un üzerine yürüdü.

Savaş, Azshara’nın başkentinin çevresinde bütün şiddetiyle sürerken Kraliçe, Sargeras’ın gelişini bekliyordu. Lejyon’un efendisinin devasa gölgesi Pınar’ın yüzeyine yaklaştıkça Azshara en güçlü asil doğanlarını topladı. Sargeras’ın geçebileceği kadar büyük bir kapı açmak için büyülerini birleştirmeleri gerekiyordu.

Deathwing’in İhaneti

Tam bu sırada savaşın kaderini değiştiren bir olay yaşandı. Ayrıntıları zamanla unutulmuştu, ama şu kadarı biliniyor: Toprağın Ejderha Vekili Neltharion, Lejyon’a karşı kritik bir çarpışmanın ortasında aklını yitirdi. Kara derisi yarıldı, içinden alevler fışkırdı. Kendine Deathwing adını veren ejderha kardeşlerine saldırdı ve beş ejdersürüsünü savaş alanından kovdu.

Deathwing’in ihaneti öylesine yıkıcıydı ki ejdersürüleri bir daha asla eski güçlerine kavuşamayacaktı. Yaralı ve sarsılmış Alexstrasza ile diğer ejderhalar, ölümlü müttefiklerini bırakıp çekilmek zorunda kaldı. Sayıca ezilen Malfurion ve yoldaşları ancak canlarını kurtarabildi.

Malfurion, Pınar’ın iblislerin bu dünyaya bağlandığı göbek bağı olduğuna inanıyordu. Bu yüzden Pınar’ın yok edilmesi gerektiğini savundu. Yoldaşları dehşete düştü, çünkü ölümsüzlüklerini ve güçlerini Pınar’a borçluydular. Ama Tyrande, Malfurion’un haklı olduğunu gördü. Cenarius’u ve diğerlerini Azshara’nın tapınağına saldırmaya ikna etti.

Büyük Bölünme (the Great Sundering)

Pınar yok olursa bir daha asla büyü kullanamayacağını bilen Illidan, gruptan ayrıldı ve asil doğanları Malfurion’un planına karşı uyardı. Bağımlılığın getirdiği delilik ve kardeşine duyduğu kıskançlık, ihanetinden pişmanlık duymasına izin vermedi. Ne pahasına olursa olsun Pınar’ın gücünü koruyacağına yemin etti.

Kardeşinin gidişiyle yıkılan Malfurion, yoldaşlarını tapınağın kalbine götürdü. Taht salonuna girdiklerinde asil doğanları son büyülerinin ortasında buldular. Pınar’ın derinliklerinde dengesiz bir güç girdabı dönüyordu. Sargeras’ın gölgesi yüzeye iyice yaklaşmıştı.

Illidan’ın uyarısını alan Azshara onları bekliyordu. Malfurion’un adamlarının neredeyse hepsi kraliçenin gücü karşısında düştü. Azshara’ya arkadan saldırmaya çalışan Tyrande, kraliçenin muhafızlarına yakalandı. Onları yendi ama ağır yaralandı. Sevdiği kadının düştüğünü gören Malfurion öfkeden gözü dönmüş hâlde Azshara’nın üzerine yürüdü.

Bu sırada Illidan gölgelerin arasından çıkıp Pınar’ın kıyısına geldi. Özel olarak yaptırdığı şişeleri Pınar’ın parıldayan sularıyla doldurdu. İblislerin gece elflerinin uygarlığını yok edeceğinden emindi ve bu kutsal suyu kendine saklamak istiyordu.

Malfurion ile Azshara’nın çarpışması, asil doğanların özenle kurduğu büyüyü darmadağın etti. Pınar’ın dibindeki girdap patladı. Tapınak temellerinden sarsıldı, toprak boydan boya yarıldı. Ebediyet Pınarı kendi içine çöktü. Ardından gelen patlama yeryüzünü parçaladı ve gökyüzünü kararttı.

Denizler, toprakta açılan dev yarayı doldurmak için içeri hücum etti. Kalimdor’un yüzde sekseni yok olmuştu. Geriye yeni ve azgın bir denizin çevresinde birkaç ayrı kıta kaldı. Pınar’ın bir zamanlar bulunduğu yerde, hiç durmadan dönen bir fırtına belirdi: Girdap (Maelstrom). Kaybedilen çağın acı bir hatırası olarak sonsuza dek dönecekti.

Azshara ve asil doğan seçkinleri bir şekilde hayatta kaldı. Ama Pınar’ın çöküşü onları denizin dibine sürükledi. Saldıkları güçle biçimleri bozuldu ve nefret dolu yılansı nagalara dönüştüler. Azshara’nın kendisi de içinde hep sakladığı kötülüğü yansıtan devasa bir yaratığa dönüştü. Nagalar Girdap’ın dibinde Nazjatar adında yeni bir şehir kurdu. Varlıklarını yüzey dünyasına göstermeleri on bin yıldan fazla sürecekti.

Hyjal Dağı ve Illidan’ın Armağanı

Patlamadan kurtulan az sayıdaki gece elfi, derme çatma sallarla görünen tek karaya doğru yola çıktı. Malfurion, Tyrande ve Cenarius da Elune’un lütfuyla Büyük Bölünme’den sağ çıkmıştı. Halklarına önderlik edip yeni bir yurt kurmaya karar verdiler. Sargeras ve Lejyon, Pınar’ın yok oluşuyla dünyadan koparılmıştı. Ama zaferin bedeli ağırdı.

Felaketten zarar görmeden kurtulan pek çok asil doğan da diğer elflerle birlikte yeni karanın kıyısına vardı. Malfurion onlara güvenmiyordu. Yine de Pınar’ın gücü olmadan bir zarar veremeyeceklerini düşündü.

Elfler, kutsal Hyjal Dağı’nın felaketten sağ çıktığını gördü. Yamaçlarına tırmanıp rüzgârlı zirveye ulaştılar. Dağın dev tepeleri arasındaki ormanlık çanağa indiklerinde küçük ve sakin bir gölle karşılaştılar. Gölün sularının büyüyle kirletildiğini görünce dehşete düştüler.

Illidan da Büyük Bölünme’den kurtulmuş ve zirveye onlardan çok önce varmıştı. Dünyadaki büyü akışını sürdürmek için şişelerindeki Pınar sularını dağ gölüne dökmüştü. Suların gücü hemen alev aldı ve yeni bir Ebediyet Pınarı doğdu. Illidan bunu gelecek kuşaklara bir armağan olarak görüyordu. Malfurion ise büyünün özünde kaotik olduğunu ve eninde sonunda yozlaşmaya yol açacağını anlattı. Illidan gücünden vazgeçmeyi reddetti.

Kardeşinin planlarının nereye varacağını bilen Malfurion, meseleyi kesin olarak çözmeye karar verdi. Cenarius’un yardımıyla Illidan’ı yeraltındaki devasa bir höyük zindanına kapattı. Illidan orada, zamanın sonuna dek zincirli ve güçsüz kalacaktı. Kardeşinin kaçmaması için genç Maiev Shadowsong’u da onun gardiyanı olarak görevlendirdi.

Gece elfleri, yeni Pınar’ı yok etmenin daha büyük bir felakete yol açabileceğinden korktu ve ona dokunmadı. Ama Malfurion bir karar açıkladı: Gece elfleri bir daha asla büyü kullanmayacaktı. Cenarius’un gözetiminde, yaralı toprağı iyileştirmelerini sağlayacak druidizmi öğrenmeye başladılar.

Dünya Ağacı ve Zümrüt Rüya

İlk Savaş’tan dokuz bin yıl önce

Gece elfleri yıllarca yorulmadan çalıştı. Yıkılmış tapınaklarını ve yollarını otlara bıraktılar, yeni evlerini Hyjal’ın eteklerindeki ağaçların arasına kurdular. Zamanla Büyük Bölünme’den sağ çıkan ejderhalar da saklandıkları yerlerden çıktı.

Kızıl Alexstrasza, yeşil Ysera ve bronz Nozdormu, druidlerin sakin korularına indi. Artık güçlü bir başdruid olan Malfurion, onlara yeni Pınar’ı anlattı. Ejderhalar Pınar var oldukça Lejyon’un bir gün geri dönebileceğinden endişelendi. Malfurion ve üç ejderha, Pınar’ı koruyup Lejyon’un dünyaya bir daha giremeyeceğinden emin olmak için bir antlaşma yaptı.

Alexstrasza, Pınar’ın kalbine büyülü bir meşe palamudu yerleştirdi. Palamut, büyülü sularla canlanarak devasa bir ağaca dönüştü. Kökleri Pınar’ın sularından besleniyor, dalları göğe değiyordu. Gece elfleri Dünya Ağacı’na (World Tree) kendi dillerinde “Göklerin Tacı” anlamına gelen Nordrassil adını verdi.

Nozdormu, ağaç ayakta kaldığı sürece gece elflerinin yaşlanmamasını ve hastalanmamasını sağlayan bir büyü yaptı. Ysera ise ağacı kendi diyarı Zümrüt Rüya’ya bağladı. Fiziksel dünyanın dışındaki bu ruhlar âleminden Ysera, doğanın akışını ve dünyanın evrimini yönetiyordu.

Malfurion da dahil bütün gece elfi druidleri, Dünya Ağacı aracılığıyla Rüya’ya bağlandı. Antlaşma gereği druidler, ruhları Ysera’nın Rüya Yolları’nda (Dreamways) dolaşabilsin diye yüzyıllarca uyuyacaktı. Hayatlarının bunca yılını uykuda geçirecek olmak onları üzdü. Yine de sözlerini tuttular.

Asil Elflerin Sürgünü

İlk Savaş’tan 7.300 yıl önce

Yüzyıllar geçtikçe gece elflerinin toplumu güçlendi ve Külvadi (Ashenvale) adını verdikleri ormana yayıldı. Bölünme’den önce yaygın olan furbolglar ve quilboarlar gibi canlılar yeniden ortaya çıktı. Druidlerin önderliğinde gece elfleri eşi görülmemiş bir barış çağı yaşadı.

Ama hayatta kalan asil doğanların çoğu huzursuzdu. Tıpkı Illidan gibi, büyüden yoksun kalmanın acısını çekiyorlardı. Liderleri Dath’Remar, druidlerle açıkça alay etmeye başladı. Ona göre druidler, asil doğanların hakkı olan büyüyü kullanmaktan korkan korkaklardı. Malfurion, büyü kullanmanın cezasının ölüm olacağını ilan etti. Dath’Remar ve yandaşları ise yasayı kaldırtmak için Külvadi’nin üzerine korkunç bir büyü fırtınası saldı.

Druidler bu kadar soydaşlarını ölüme göndermeye kıyamadı. Bunun yerine asil doğanları topraklarından sürmeye karar verdiler. Dath’Remar ve yandaşları, tutucu kuzenlerinden kurtuldukları için memnundu. Özel olarak yapılmış gemilere binip denize açıldılar. Girdap’ın ötesinde onları neyin beklediğini bilmiyorlardı. Tek istedikleri, büyülerini özgürce kullanabilecekleri bir yurttu.

Asil doğanlar sonunda, insanların ileride Lordaeron diyeceği doğudaki topraklara ulaşacaktı. Orada kendi büyülü krallıkları Quel’Thalas’ı kuracaklardı. Gece elflerinin ay inancını ve gece yaşamını reddedip güneşi kucaklayacak, bundan sonra asil elfler (high elves) olarak anılacaklardı.

Gözcüler ve Uzun Nöbet

Asi kuzenleri gidince gece elfleri dikkatlerini yeniden yurtlarını korumaya verdi. Uyku vakitleri yaklaşan druidler, sevdiklerini geride bırakmaya hazırlandı. Artık Elune’un Yüce Ay Rahibesi (High Priestess) olan Tyrande, Malfurion’a onu bırakıp Zümrüt Rüya’ya gitmemesi için yalvardı. Ama Malfurion yemininden dönemezdi. Rahibeye veda etti ve aşklarına sadık kaldıkça hiç ayrı olmayacaklarına söz verdi.

Kalimdor’u yeni dünyanın tehlikelerine karşı tek başına korumak Tyrande’ye kaldı. Gece elfi kız kardeşlerinden güçlü bir ordu kurdu. Kalimdor’un savunmasına ant içen bu korkusuz kadın savaşçılar Gözcüler (Sentinels) olarak tanındı. Külvadi’nin gölgeli ormanlarında kendi başlarına devriye gezmeyi tercih etseler de zor zamanlarda çağırabilecekleri pek çok müttefikleri vardı.

Yarı-tanrı Cenarius, Hyjal Dağı’ndaki Moonglade’de kalmaya devam etti. Koru Bekçileri (Keepers of the Grove) denen oğulları gece elflerini gözetiyor ve Gözcüler’e barışı korumada yardım ediyordu. Cenarius’un utangaç kızları driyadlar bile giderek daha sık görünür oldu.

Külvadi’yi korumak Tyrande’yi meşgul ediyordu, ama Malfurion yanında olmadan pek az şey onu mutlu edebiliyordu. Druidler uyurken yüzyıllar geçti ve Tyrande’nin içindeki korku büyüdü. Yakan Lejyon’un hâlâ oralarda, gökyüzünün ötesindeki Büyük Karanlık’ta bir yerde olduğunu ve intikam planları kurduğunu hissediyordu.

Lejyon gerçekten de unutmamıştı.

Bu yazı, Blizzard’ın 2004’te yayımladığı History of Warcraft metninden yola çıkılarak yazılmıştır.

Bu bölüm ve WoW: Forever

WoW: Forever, 4 Kasım’da bu hikâyenin geçtiği yerlerin birine kapı açıyor. Hyjal Dağı, Forever’ın dört yeni bölgesinden biri ve Level 60 yolunun son duraklarından. 9 Aralık’ta açılacak iki raid de orada: 20 kişilik Hyjal Summit ve 10 kişilik The Barrow Deeps.

Forever’ın yeni ırkı Skyborne’un kökü de bu bölüme uzanıyor. Skyborne ırkı, Kadimler Savaşı’nın ardından Eldre’Thalas’tan kaçan asil doğan asilerinin soyundan geliyor. Onların hikâyesini de serinin sonunda anlatacağız.