Asil doğanların (Highborne) dizginsiz büyüsü, titanların biçimlendirdiği Azeroth’a Yakan Lejyon’u (Burning Legion) çağırmıştı. Savaş, Ebediyet Pınarı’nın (Well of Eternity) çöküşü ve kıtayı paramparça eden Büyük Bölünme’yle (Great Sundering) sona erdi. Büyüden vazgeçmeyen asil doğanlar sürgün edildi, gece elfleri (night elves) ise uzun bir nöbete başladı.

Girdap’ın Ötesinde

İlk Savaş’tan (First War) 6.800 yıl önce

Dath’Remar’ın önderliğindeki asil elfler (high elves), Kalimdor’u geride bırakıp Girdap’ın (Maelstrom) fırtınalarına meydan okudu. Filoları, parçalanmış dünyanın enkazı arasında uzun yıllar boyunca dolaştı ve yol boyunca kaybolmuş krallıkların kalıntılarına rastladı.

Dath’Remar artık kendine “gün ışığında yürüyen” anlamına gelen Sunstrider adını vermişti. Halkına yeni bir yurt ararken ley hatlarının, yani dünyanın büyü damarlarının güçlü aktığı yerlerin peşine düştü. Sonunda filo, insanların ileride Lordaeron diyeceği toprakların kıyısına demir attı.

Elfler ilk yerleşimlerini sakin Tirisfal Açıklıkları’nda kurdu. Ama birkaç yıl içinde aralarından pek çoğu delirmeye başladı. Bu toprakların altında kötü bir şeyin uyuduğu fısıldandı, fakat söylenti hiçbir zaman kanıtlanamadı. Asil elfler kamplarını toplayıp büyü enerjisi bakımından zengin başka bir diyar bulmak için kuzeye yöneldi.

Lordaeron’un sarp dağlarında yolculuk giderek tehlikeli bir hâl aldı. Pınar’ın hayat veren enerjilerinden kopan elflerin çoğu dondurucu soğukta hastalandı ya da açlıktan öldü. En sarsıcı değişim ise başkaydı: Artık ne ölümsüzdüler ne de doğanın etkilerine karşı bağışık. Boyları bir miktar kısaldı, tenleri de o tanıdık mor rengini yitirdi.

Yolda Kalimdor’da hiç görülmemiş yaratıklarla ve kadim ormanlarda avlanan ilkel insan kabileleriyle karşılaştılar. Ancak en büyük tehdit, Zul’Aman’ın açgözlü ve kurnaz orman trolleriydi (forest trolls). Yosun renkli tenleri olan bu troller, kopan uzuvlarını yeniden büyütebiliyor, en ağır yaraları bile iyileştirebiliyordu. Amani İmparatorluğu kuzey Lordaeron’un büyük kısmına yayılmıştı ve yabancılara hiç geçit vermiyordu. Elfler de bu barbar yaratıklardan nefret etmeye başladı ve gördükleri her trolü öldürdü.

Quel’Thalas’ın Kuruluşu

Uzun yıllar sonra asil elfler, kıtanın kuzey ormanlarının derinliklerinde Kalimdor’u andıran bir diyar buldu. Burada “Asil Yuva” anlamına gelen Quel’Thalas krallığını kurdular. Gece elfi kuzenlerinin imparatorluğunu gölgede bırakacak bir uygarlık yaratmaya ant içtiler. Ne var ki Quel’Thalas, trollerin hâlâ kutsal saydığı kadim bir trol şehrinin üzerine kurulmuştu. Troller neredeyse hemen elf yerleşimlerine toplu saldırılar başlattı.

İnatçı elfler yeni yurtlarından vazgeçmedi. Ebediyet Pınarı’ndan öğrendikleri büyüleri kullanarak vahşi trolleri uzakta tuttular. Dath’Remar’ın önderliğinde, kendilerinden on kat kalabalık Amani savaş çetelerini bozguna uğrattılar.

Gece elflerinin eski uyarılarını unutmayan bazı elfler ise tedirgindi. Büyü kullanmanın, sürgündeki Yakan Lejyon’un dikkatini çekebileceğinden korkuyorlardı. Bu yüzden topraklarını, büyü yapmalarına engel olmayan koruyucu bir perdeyle gizlediler. Perdenin sınırlarına devasa Rün Taşları diktiler. Taşlar elflerin büyüsünü başka boyutlardaki tehditlerden saklıyor, batıl inançlı trolleri de korkutup kaçırıyordu.

Zamanla Quel’Thalas, asil elflerin büyü ustalığının parıldayan bir anıtına dönüştü. Sarayları Kalimdor’un kadim salonlarının üslubuyla yapıldı, ama toprağın doğal şekilleriyle iç içe geçti. Krallığın yönetimini, en güçlü yedi asil elf lordundan oluşan Silvermoon Meclisi (Convocation of Silvermoon) üstlendi. Sunstrider hanedanı da siyasi gücünün bir kısmını korudu. Perdenin ardında güvende olan elfler, büyüyü hayatlarının neredeyse her alanında pervasızca kullandı.

Asil elfler yaklaşık dört bin yıl barış içinde yaşadı. Ama kinci troller kolay pes etmedi. Ormanların derinliklerinde savaş çetelerinin büyümesini beklediler. Sonunda güçlü bir trol ordusu karanlık ormanlardan fırladı ve Quel’Thalas’ın ışıl ışıl kulelerini bir kez daha kuşattı.

Arathor’un Yükselişi

İlk Savaş’tan 2.800 yıl önce

Asil elfler hayatta kalma savaşı verirken, Lordaeron’un dağınık ve göçebe insanları da kendi aralarında çekişiyordu. İlk insan kabileleri, onur ya da birlik kaygısı gütmeden birbirlerine baskın yapıyordu. Yine de Arathi adındaki bir kabile, trollerin artık görmezden gelinemeyecek bir tehdide dönüştüğünü fark etti. Arathi, bütün kabileleri tek bir bayrak altında toplayıp trollere karşı ortak bir cephe kurmak istiyordu.

Kurnaz Arathi savaşçıları altı yıl içinde rakip kabileleri alt etti. Her zaferin ardından yenilenlere barış ve eşitlik teklif ederek onların sadakatini kazandılar. Bünyesine pek çok farklı kabileyi katan Arathi’nin ordusu muazzam bir büyüklüğe ulaştı.

Arathi savaş beyleri trollere, gerekirse içine kapanık elflere bile kafa tutabileceklerinden emindi. Lordaeron’un güneyinde güçlü bir kale-şehir inşa ettiler. Strom adını alan bu şehir, Arathi ulusu Arathor’un başkenti oldu. Arathor zenginleştikçe kıtanın dört bir yanından insanlar Strom’un güvenli kucağına akın etti.

Arathor’un kralı Thoradin, kuzeydeki gizemli elflerin sürekli trol kuşatması altında olduğunu biliyordu. Ama halkını, kendini dünyadan soyutlamış yabancılar uğruna tehlikeye atmayı reddetti. Elflerin yenildiğine dair söylentiler aylarca kuzeyden süzülüp geldi. Thoradin, trol tehlikesinin gerçek boyutunu ancak Quel’Thalas’ın yorgun elçileri Strom’a vardığında kavradı.

Trol Savaşları

Elçiler, trol ordularının çok büyük olduğunu anlattı. Quel’Thalas düştükten sonra sıra güney topraklarına gelecekti. Çaresiz kalan elfler bir pazarlığa razı oldu: Trollere karşı yardım karşılığında seçilmiş bazı insanlara büyü öğreteceklerdi. Her türlü büyüye kuşkuyla bakan Thoradin, mecbur kaldığı için anlaşmayı kabul etti.

Kısa süre sonra elf büyücüleri Arathor’a gelip bir grup insanı eğitmeye başladı. İnsanlar büyüyü kullanırken doğuştan beceriksizdi, ama elfleri şaşırtacak kadar güçlü bir yatkınlıkları vardı. Yüz insana elflerin büyü sırlarının yalnızca temelleri öğretildi. Bu, trollerle savaşmak için gerekenden bir adım bile fazla değildi. Ardından elfler, Kral Thoradin’in ordularıyla birlikte kuzeye yürüdü.

Elf ve insan orduları, devasa trol çeteleriyle Alterac Dağları’nın eteklerinde karşılaştı. Savaş günlerce sürdü. Arathor’un yorulmak bilmeyen orduları, trol saldırısı karşısında bir karış bile geri çekilmedi. Sonunda elf lordları, büyünün gücünü düşmana salma vaktinin geldiğine karar verdi.

Yüz insan büyücü ve sayısız elf büyücüsü göklerin öfkesini trollerin üzerine indirdi. Elemental ateş, trollerin yaralarını iyileştirmesine izin vermiyor, işkence gören bedenlerini içten dışa yakıyordu. Kaçmaya çalışan trolleri kovalayan Thoradin’in orduları, aralarından tek bir savaşçıyı bile sağ bırakmadı.

Troller bu yenilgiden hiçbir zaman tam olarak kurtulamayacak, bir daha asla tek bir ulus olarak ayağa kalkamayacaktı. Kurtulan elfler, Arathor ulusuna ve Kral Thoradin’in soyuna sadakat ve dostluk yemini etti. İnsanlarla elfler arasındaki barış çağlar boyunca sürecekti.

Dalaran’ın Büyücüleri

İlk Savaş’tan 2.700 yıl önce

Elfler yurtlarını yeniden inşa etmeye koyulurken Arathor’un muzaffer orduları Strom’a döndü. Thoradin, krallığı fazla genişlerse parçalanacağından korkuyordu ve Strom’u imparatorluğun merkezi olarak tuttu. Uzun ve huzurlu yılların ardından yaşlılıktan öldüğünde, genç kuşaklar imparatorluğu Strom’un ötesine taşımakta özgür kaldı.

Elflerden ders alan ilk yüz büyücü, güçlü iradeleri ve soylu ruhları için seçilmişti. Büyüyü her zaman özenle ve sorumlulukla kullandılar. Ancak sırlarını, savaşın acısını ve kendini dizginlemenin gereğini hiç tanımamış yeni bir kuşağa aktardılar. Genç büyücüler büyüyü, toplumlarına karşı bir sorumluluk duygusuyla değil, kişisel çıkar için kullanmaya başladı.

İmparatorluk yayıldıkça genç büyücüler de güneyin dört bir yanına dağıldı. Güçleriyle soydaşlarını vahşi yaratıklardan korudular ve yabanın ortasında yeni şehir-devletlerin kurulmasını mümkün kıldılar. Ne var ki güçleri arttıkça kibirlendiler ve toplumun geri kalanından uzaklaştılar.

Arathor’un ikinci şehir-devleti Dalaran, Strom’un kuzeyinde kuruldu. Pek çok acemi büyücü, güçlerini daha özgürce kullanmak umuduyla Dalaran’a göç etti. Şehrin büyülü kulelerini kendi hünerleriyle yükselttiler. Halk büyücülere katlandı ve onların koruması altında hareketli bir ekonomi kurdu. Fakat büyü yapanların sayısı arttıkça Dalaran’ın çevresindeki gerçekliğin dokusu incelip yırtılmaya başladı.

Pınar’ın çöküşüyle dünyadan sürülen Yakan Lejyon’un habis ajanları, bu pervasız büyülerle yeniden dünyaya çekildi. Görece zayıf olan bu iblisler büyük bir kuvvetle gelmedi, ama Dalaran’ın sokaklarında hatırı sayılır bir kargaşa yarattılar. Şehri yöneten Magokratlar, olanları halktan gizlemek için ellerinden geleni yaptı. İblisleri yakalamaya gönderilen en güçlü büyücüler ise Lejyon’un tek başına dolaşan ajanları karşısında çoğu zaman çaresiz kaldı.

Tirisfal Muhafızları

Birkaç ay sonra batıl inançlı köylüler, yöneticilerinin kendilerinden korkunç bir şey sakladığından şüphelenmeye başladı. Sokaklarda isyan söylentileri dolaşıyordu. Halkın ayaklanmasından ve Strom’un harekete geçmesinden korkan Magokratlar, sorunlarını anlayabilecek tek topluluğa başvurdu: elflere.

Elfler en güçlü büyücülerini hemen Dalaran’a gönderdi. Elf büyücüleri şehirdeki enerji akışlarını inceledi ve gördükleri bütün iblis faaliyetlerini raporlara geçirdi. Vardıkları sonuç açıktı: Ortalıkta yalnızca birkaç iblis dolaşıyordu. Ama insanlar büyü kullandığı sürece Lejyon ciddi bir tehdit olarak kalacaktı.

Silvermoon Meclisi, Dalaran’ın Magokrat lordlarıyla gizli bir antlaşma yaptı. Elfler, insanlara kadim Kalimdor’un ve Lejyon’un tarihini anlattı. Magokratlar da bir öneri getirdi: Ortak güçleriyle donatılmış tek bir ölümlü şampiyon, Lejyon’a karşı bitmek bilmeyen gizli bir savaş yürütecekti. Halk bu savaştan asla haberdar olmamalıydı, yoksa korku onu ayaklanmaya sürükleyebilirdi. Elfler öneriyi kabul etti ve şampiyonun seçimini gözetecek gizli bir topluluk kurdu.

Topluluk, asil elflerin Lordaeron’daki ilk yurdu olan gölgeli Tirisfal Açıklıkları’nda toplanıyordu. Adını da buradan aldı ve seçilen her şampiyon bir Tirisfal Muhafızı (Guardian of Tirisfal) oldu. Muhafızlara elf ve insan büyüsünün akıl almaz güçleri bahşedildi. Aynı anda yalnızca bir Muhafız olabilirdi, ama bu güç Lejyon’un ajanlarıyla tek başına savaşmaya yetiyordu.

Gücün büyüklüğü yüzünden halefleri seçme yetkisi yalnızca “Tirisfal Konseyi” adı verilen kurula aitti. Bir Muhafız yaşlandığında ya da gizli savaştan yorulduğunda, Konsey yeni bir şampiyon seçer ve Muhafızlık gücünü denetim altında ona aktarırdı. Kuşaklar boyunca Muhafızlar, Arathor ve Quel’Thalas topraklarını Lejyon’un görünmez tehdidine karşı korudu.

Cücelerin Uyanışı

İlk Savaş’tan 2.500 yıl önce

Titanlar Azeroth’tan ayrıldıktan sonra, onların çocukları olan earthenlar dünyanın derinliklerini biçimlendirip korumayı sürdürdü. Yüzeydeki ırkların işleriyle pek ilgilenmezlerdi. Tek istekleri, toprağın karanlık derinliklerini keşfetmekti.

Pınar’ın çöküşüyle dünya parçalandığında earthenlar derinden sarsıldı. Toprağın acısıyla kimliklerinin büyük kısmını yitirdiler ve ilk yaratıldıkları taş odalara kapandılar. Uldaman, Uldum ve Ulduar, earthenların ilk biçim aldığı kadim titan şehirleriydi. Dünyanın derinliklerine gömülen earthenlar, yaklaşık sekiz bin yıl boyunca huzur içinde uyudu.

Onları neyin uyandırdığı belli değildi. Ama sonunda Uldaman’da mühürlü earthenlar uykularından uyandı ve büyük ölçüde değiştiklerini fark etti. Kayadan derileri yumuşayıp pürüzsüz bir tene dönüşmüştü. Taşa ve toprağa hükmeden güçleri azalmıştı. Artık ölümlü varlıklardı.

Kendilerine cüceler (dwarves) diyen bu son earthenlar, Uldaman’ın salonlarını terk edip uyanık dünyaya açıldı. Diyarın en yüksek dağının altında geniş bir krallık kurdular. Titan biçimlendirici Khaz’goroth’un onuruna, topraklarına kendi dillerinde “Khaz’ın Dağı” anlamına gelen Khaz Modan adını verdiler.

Cüceler, titan babaları için dağın kalbine bir sunak kurdu ve orada kudretli bir demir ocağı yaktı. Ocağın çevresinde büyüyen şehir, o günden sonra Ironforge adıyla anıldı. Taşa biçim vermeye doğuştan meraklı olan cüceler, çevredeki dağlarda maden aramaya koyuldu ve yüzeydeki komşularının işlerinden uzak kaldı.

Yedi Krallık

İlk Savaş’tan 1.200 yıl önce

Strom, Arathor’un merkezi olmayı sürdürdü. Ama Dalaran gibi pek çok yeni şehir-devlet de Lordaeron kıtasında boy gösterdi. İlk kurulanlar Gilneas, Alterac ve Kul Tiras’tı. Her birinin kendi gelenekleri vardı, ama hepsi Strom’un otoritesine bağlı kaldı.

Tirisfal Konseyi’nin gözetimi altında Dalaran, büyücüler için en önemli bilim merkezine dönüştü. Şehri yöneten Magokratlar, Kirin Tor adında özel bir tarikat kurdu. Kirin Tor’un görevi, insanlığın o güne dek bildiği her büyüyü, eseri ve büyülü nesneyi kayda geçirip incelemekti.

Gilneas ve Alterac’ın güçlü orduları, güneydeki dağlık Khaz Modan topraklarını keşfe çıktı. İnsanlar, kadim cüce ırkıyla ilk kez bu dönemde tanıştı ve yeraltındaki Ironforge şehrine yolculuk etti. İki ırk, maden işçiliği ve mühendislik sırlarını paylaştı. Savaşa ve hikâye anlatmaya duydukları ortak sevgiyi de keşfettiler.

Lordaeron’un güneyindeki büyük bir adada kurulan Kul Tiras ise balıkçılık ve deniz ticaretiyle zenginleşti. Ticaret filosu bilinen bütün diyarları dolaştı. Fakat Arathor’un ekonomisi parlarken, imparatorluğu ayakta tutan bağlar çözülmeye başlamıştı.

Strom’un lordları, güneyin kurak topraklarını bırakıp Lordaeron’un bereketli kuzeyine taşınmak istiyordu. Arathi soyunun son temsilcileri olan Kral Thoradin’in varisleri ise Strom’un terk edilmemesi gerektiğini savundu ve halkın gözünden düştü. Yabani kuzeyde arınma ve aydınlanma arayan lordlar, sonunda kadim şehirlerini geride bıraktı.

Lordlar, Dalaran’ın çok kuzeyinde yeni bir şehir-devlet kurdu ve ona Lordaeron adını verdi. Bütün kıta adını bu şehirden alacaktı. Lordaeron, dindar yolcuların ve iç huzur arayan herkesin uğrak yeri oldu.

Strom’un yıkılan surları arasında kalan Arathi torunları ise güneye, Khaz Modan’ın kayalık dağlarının ötesine göç etti. Uzun yolculukları, sonradan Azeroth adını verecekleri toprakların kuzeyinde sona erdi. Bereketli bir vadide Stormwind krallığını kurdular. Stormwind kısa sürede kendi ayakları üzerinde duran bir güce dönüştü.

Strom’da kalan son savaşçılar, kadim surları korumayı seçti ve şehir Stromgarde adında yeni bir ulusa dönüştü. Her ulus kendi geleneklerini geliştirdikçe diğerlerinden uzaklaştı ve Arathor İmparatorluğu fiilen dağıldı. İnsanlık, Yedi Krallık (Seven Kingdoms) olarak anılacak yedi ayrı ulusa bölünmüştü. Kral Thoradin’in birleşik insanlık hayali sonunda sönüp gitti.

Aegwynn ve Ejderha Avı

İlk Savaş’tan 823 yıl önce

Yedi ulusun rekabetleri inişli çıkışlı sürerken Muhafızlar kaosa karşı nöbetlerini hiç bırakmadı. Çağın son Muhafızlarından biri, karanlığa karşı kudretli bir savaşçı olarak öne çıktı. Bu ateşli genç kadın, Konsey’in takdirini kazanıp Muhafızlık mantosunu devralan Aegwynn’di.

Aegwynn, iblisleri bulduğu her yerde avladı. Ama erkeklerin hâkim olduğu Tirisfal Konseyi’nin otoritesini sık sık sorguluyordu. Ona göre Konsey’e başkanlık eden kadim elfler ve yaşlı adamlar fazla katıydı, kaosla savaşa son verecek ileri görüşlülükten yoksundu. Kendini kanıtlamak için yanıp tutuşan Aegwynn, kritik anlarda bilgelik yerine çoğu zaman cesareti seçti.

Gücü arttıkça Aegwynn, buzlu kuzey kıtası Kuzeyyarı’nda (Northrend) dolaşan güçlü iblislerin farkına vardı. İzlerini dağlara kadar sürdü. Orada, iblislerin hayatta kalan son ejdersürülerinden (dragonflights) birini avladığını ve kadim ejderhaların doğuştan taşıdığı büyüyü emdiğini gördü.

Ölümlülerin ilerleyişinden kaçan bu ejderhalar, Lejyon’un kara büyüsü karşısında üstünlük kuramıyordu. Aegwynn iblislerle yüzleşti ve ejderhaların yardımıyla hepsini yok etti. Ancak son iblis de sürüldüğü anda bütün kuzeyde büyük bir fırtına koptu. Kuzeyyarı’nın göğünde devasa ve karanlık bir surat belirdi.

Bu, iblislerin kralı ve Yakan Lejyon’un efendisi Sargeras’tı. Cehennemi bir enerjiyle kabaran Sargeras, genç Muhafız’a Tirisfal çağının sona ermek üzere olduğunu söyledi. Dünya yakında Lejyon’un karşısında diz çökecekti.

Kendini bu tanrıyla boy ölçüşebilecek kadar güçlü sanan gururlu Aegwynn, bütün gücünü Sargeras’ın Avatarı’na yöneltti. Şaşırtıcı bir kolaylıkla iblis efendisinin fiziksel bedenini yok etti. Sargeras’ın ruhunun ortalıkta kalmasından korkan saf Aegwynn, harap bedeni güvenceye almak istedi. Onu, Pınar çöktüğünde denizin dibine savrulan kadim Kalimdor salonlarından birine kilitledi.

Aegwynn, tam da Sargeras’ın planladığı gibi davrandığını hiçbir zaman öğrenemeyecekti. Zira Sargeras, bedeni can verdiği anda ruhunu Aegwynn’in bitkin düşmüş bedenine aktarmıştı. Genç Muhafız’ın haberi olmadan, ruhunun en karanlık köşelerinde uzun yıllar boyunca gizlenecekti.

Üç Çekiçler Savaşı

İlk Savaş’tan 230 yıl önce

Ironforge Dağı’nın cüceleri yüzyıllarca barış içinde yaşadı, ama toplumları dağ şehirlerine sığmayacak kadar kalabalıklaştı. Bütün cücelere adaletle hükmeden Yüce Kral (High King) Modimus Anvilmar’ın döneminde, cüceler arasında üç güçlü grup yükselmişti.

Klan beyi Madoran Bronzebeard’ın yönettiği Tunçsakal klanı (Bronzebeard clan), Yüce Kral’a yakındı ve Ironforge’un geleneksel savunucusuydu. Klan beyi Khardros Wildhammer’ın önderliğindeki Yabançekici klanı (Wildhammer clan) dağın eteklerinde yaşıyor, şehirde daha fazla söz sahibi olmak istiyordu. Büyücü klan beyi (thane) Thaurissan’ın Kara Demir klanı (Dark Iron clan) ise dağın en derin gölgelerinde saklanıyor, iki kuzenine de entrika çeviriyordu.

Yüce Kral Anvilmar yaşlılıktan ölünce kırılgan barış bozuldu ve üç klan Ironforge’a hükmetmek için savaşa tutuştu. Sonraları “Üç Çekiçler Savaşı” (War of the Three Hammers) olarak anılacak bu iç savaş, yerin altında yıllarca sürdü. Sonunda en büyük orduya sahip olan Tunçsakallar, Kara Demirler’i ve Yabançekiciler’i dağdan sürdü.

Khardros ve savaşçıları, Dun Algaz’ın sınır kapılarından geçip kuzeye yürüdü. Uzaktaki Grim Batol’un doruğunda kendi krallıklarını kurdular ve orada serpildiler. Kara Demirler ise yenilgiyle aşağılanmış ve öfkeden deliye dönmüştü. Thaurissan halkını çok güneye götürdü ve güzel Kızılbayır Dağları’nda (Redridge Mountains) kendi adını taşıyan bir şehir kurdu. Geçen yıllar, Kara Demirler’in kinini hiç yumuşatmadı.

Thaurissan ve büyücü eşi Modgud, bütün Khaz Modan’ı ele geçirmek için Ironforge ve Grim Batol’a aynı anda saldırdı. Kara Demir orduları iki krallığı da neredeyse düşürdü. Ancak Madoran Bronzebeard, klanını Thaurissan’ın büyücü ordusuna karşı kesin bir zafere taşıdı. Thaurissan kendi şehrine kaçtı. Grim Batol’da olanlardan ise habersizdi.

Grim Batol ve Ragnaros

Modgud, Yabançekiciler’in yüreğine korku saldı. Gölgeler onun emriyle hareket ediyor, yerin derinliklerinden çıkan karanlık yaratıklar cüceleri kendi salonlarında avlıyordu. Sonunda Modgud kapıları yıkıp kaleyi kuşattı. Khardros, büyücü kraliçeyi öldürmek için kaynayan düşman kalabalığının arasından bizzat yol açtı.

Kraliçelerini kaybeden Kara Demirler güneye kaçtı, ama Grim Batol’un yardımına gelen Ironforge ordularına çattılar. İki ordunun arasında kalan son Kara Demir birlikleri tamamen yok edildi. Birleşik cüce orduları ardından Thaurissan’ın işini bitirmek için güneye yöneldi.

Fazla uzağa gidemeden Thaurissan’ın öfkesi, felaket boyutunda bir büyüye dönüştü. Zaferini garantileyecek doğaüstü bir hizmetkâr arayan Thaurissan, dünyanın altında uyuyan kadim güçlere seslendi. Karşısına çıkan yaratık, hayal edebileceği her kâbustan korkunçtu.

Ateşin Efendisi Ragnaros (Ragnaros the Firelord), bütün ateş elementallerinin ölümsüz hükümdarıydı. Dünya henüz gençken titanlar onu sürgün etmişti. Thaurissan’ın çağrısıyla yeniden var olan Ragnaros, Kızılbayır Dağları’nı paramparça etti. Yıkımın tam ortasında öfkeli bir volkan yükseldi.

Karakaya Kulesi (Blackrock Spire) adıyla anılacak bu volkanın kuzeyinde Dağlayan Koyak (Searing Gorge), güneyinde Yanan Bozkırlar (Burning Steppes) uzanıyordu. Thaurissan kendi saldığı güçlerin elinde can verdi. Hayatta kalan Kara Demir cüceleri ise Ragnaros’un ve elementallerinin kölesi oldu. Kuşaklar boyunca Kule’nin içinde kalacaklardı. Bu yıkımı gören Kral Madoran ve Kral Khardros, Ragnaros’un gazabıyla yüzleşmek yerine ordularını geri çekti.

Aşiyan Zirvesi ve Thandol Kemer Yolu

Tunçsakallar Ironforge’a dönüp şehirlerini yeniden inşa etti. Ancak Modgud’un ölümü Grim Batol’da kötücül bir leke bırakmıştı ve Yabançekiciler orada yaşayamaz oldu. Kral Bronzebeard onlara Ironforge’da yer teklif etti, ama Yabançekiciler kararlılıkla geri çevirdi. Khardros halkını kuzeye, Lordaeron topraklarına götürdü.

Yabançekiciler, Hinterlant’ın gür ormanlarına yerleşip Aşiyan Zirvesi (Aerie Peak) şehrini kurdu. Orada doğaya daha da yakınlaştılar ve bölgenin kudretli grifonlarıyla bağ kurdular. Ironforge cüceleri de kuzenleriyle ticareti sürdürmek için Khaz Modan ile Lordaeron arasına iki devasa kemer inşa etti: Thandol Kemer Yolu.

Madoran ve Khardros’un ölümünden sonra oğulları, babalarının onuruna iki büyük heykel yaptırdı. Heykeller, Ragnaros’un kavurduğu güney topraklarına açılan geçidi bekleyecekti. Cüce krallıklarına saldıracak herkese bir uyarıydılar ve Kara Demirler’in ödediği bedeli hatırlatıyorlardı.

Ama Grim Batol’daki dehşet Yabançekiciler’i derinden değiştirmişti. Dağın içine bir krallık oymak yerine Aşiyan Zirvesi’nin yamaçlarında, yerin üstünde yaşamayı seçtiler. Aralarındaki fikir ayrılıkları, geriye kalan bu iki cüce klanının yollarını sonunda ayırdı.

Son Muhafız (Last Guardian)

İlk Savaş’tan 45 yıl önce

Aegwynn, Tirisfal enerjileriyle ömrünü büyük ölçüde uzattı. Sargeras’ı sonsuza dek yendiğine safça inanarak dünyayı yaklaşık dokuz yüz yıl korudu. Sonunda Tirisfal Konseyi, onun görev süresinin dolduğuna hükmetti ve yeni bir halef seçmek için Aegwynn’i Dalaran’a çağırdı.

Konsey’e hiçbir zaman güvenmeyen Aegwynn ise halefini kendisi seçmeye karar verdi. Gücünü devredeceği bir oğul doğurmayı planladı. Konsey’in, kendisini yönlendirmeye çalıştığı gibi halefini de yönlendirmesine izin vermeyecekti.

Aegwynn, güneydeki Azeroth krallığında oğlunun babası olacak adamı buldu. Bu, Azeroth kralının saray büyücüsü ve danışmanı Nielas Aran’dı. Aegwynn onu baştan çıkardı ve ondan hamile kaldı. Nielas’ın büyüye yatkınlığı doğmamış çocuğun özüne işleyecek ve ileride atacağı trajik adımları belirleyecekti. Tirisfal’ın gücü de çocuğa aktarıldı, ama bedeni olgunlaşana dek uyanmayacaktı.

Aegwynn oğlunu ıssız bir koruda dünyaya getirdi. Ona asil elf dilinde “Sırların Muhafızı” anlamına gelen Medivh adını verdi ve onun bir sonraki Muhafız olacağına inandı. Ne yazık ki Sargeras’ın kötücül ruhu, savunmasız çocuğu daha anne karnındayken ele geçirmişti. Aegwynn, dünyanın yeni Muhafızı’nın en büyük düşmanının esiri olduğundan habersizdi.

Aegwynn, küçük Medivh’i Azeroth sarayına götürüp babasının yanına bıraktı. Ardından yabanın derinliklerine çekildi ve onu bekleyen öteki dünyaya hazırlandı. Medivh güçlü bir çocuk olarak büyüdü, ama mirasının ne kadar büyük bir güç taşıdığından haberi yoktu.

Sargeras, gencin gücü kendini gösterene dek sabırla bekledi. Ergenlik yıllarına geldiğinde Medivh, büyü yeteneğiyle Azeroth’ta çok sevilen biri olmuştu. İki arkadaşıyla sık sık maceralara atılıyordu: Azeroth prensi Llane ve Arathi soyunun son torunlarından Anduin Lothar. Üç çocuk krallıkta durmadan yaramazlık yapıyordu, ama halk onları severdi.

Medivh on dört yaşına geldiğinde içindeki kozmik güç uyandı ve ruhunda pusuya yatmış Sargeras’la çarpıştı. Medivh yıllarca sürecek bir bilinçsizliğe düştü. Uyandığında yetişkin bir adam olmuştu. Llane ve Anduin de Azeroth’un yönetimini üstlenmişti.

Medivh, yeni güçleriyle yurdunu korumak istiyordu. Ama Sargeras’ın karanlık ruhu, onun düşüncelerini ve duygularını sinsi bir amaca doğru büküyordu. Medivh’in kararan kalbinde Sargeras bayram ediyordu, çünkü dünyayı ikinci kez istila etme planları tamamlanmak üzereydi.

Bu planları gerçeğe dönüştürecek olan da dünyanın Son Muhafızı’ydı.

Bu yazı, Blizzard’ın 2004’te yayımladığı History of Warcraft metninden yola çıkılarak yazılmıştır.

Bu bölüm ve WoW: Forever

WoW: Forever 4 Kasım’da çıktığında, bu bölümün geçtiği topraklara yeni dungeon’lar da gelecek. Beta’nın ilk haftasında teste açılan Hall of Thanes, cücelerin şehri Ironforge’un altında yer alıyor. Ruins of Lordaeron da aynı hafta teste açıldı. Magokratların şehri Dalaran da Forever’da kendi dungeon’ına kavuşuyor: City of Dalaran.